พอเดินกลับเข้ามาด้านใน ทุกคนก็มองพวกเราสองคนเป็นตาเดียว ฉันยืนอยู่ข้างหลังปอร์เช่แอบๆ
คือเข้าใจป่ะ ว่าคนมันเยอะมาก แล้วเหตุการณ์เมื่อก่อนหน้ามันดูวุ่นวายไปหมด ฉันถูกลากมาเกี่ยวทั้งๆที่พระนางควรเป็นปอร์เช่กับริสา แต่เหตุการณ์มันกลับตาลปัตร ฉันกลายเป็นคนที่ทุกคนกำลังสนใจ
“หลานคบกับอันนาจริงๆ หรือแค่ต้องการปฏิเสธหนูริสา บอกความจริงย่ามา ”
คำถามแรกมาแล้วจากคุณย่า ฉันได้แต่เงียบให้ปอร์เช่ตอบแล้วกัน ฉันเองก็ยังงงๆอยู่
“อย่างที่คุณย่าเข้าใจครับ ผมก็พูดชัดแล้ว ว่าเราสองคนพึ่งคบกัน ”
เป็นคำตอบที่ขัดเจนแต่แบบไม่สนใจใคร
“จริงเหรอหนูอันนา ”
แล้วคุณย่าก็ชะเง้อมองมาที่ฉัน ฉันเลยขยับมายืนข้างๆ เพื่อที่จะได้อธิบายในมุมของตัวเองบ้าง
“คือแบบนี้ค่ะคุณย่า เราสองคนก่อนหน้ายังไม่ได้คุยกันเรื่องนี้ แต่เราสองคน/อยู่ด้วยกันแล้วครับ ”
แล้วปอร์เช่ก็พูดสวนขึ้นทันที
“ปอร์เช่!!!”
ฉันหันไปเอ็ดเขาเบาๆ จะบอก
