มหาลัยเวลาต่อมา
“เออ…แม่งสุดจัด ทำงานแทบไม่ได้พัก หมดแล้วอิสระกู ”
“เออจริง กูแม่งไปเหมืองทุกวัน คุมลูกน้องช่วยพ่อตา เหนื่อยโคตรๆ”
วันนี้เป็นวันแรกของการเปิดเรียน พอเดินมาถึง เพื่อนๆผมก็โม้กันใหญ่ โดยเฉพาะไอ้ธีร์ ไอ้นี่ขาโม้เลย
“สัสปอร์เช่ ทำไมมาสายจังว่ะ ”
พอมันเห็นผมเดินมาถึง มันก็หยุดคุยกันเพื่อมาถาม ไอ้นี่มันใส่ใจทุกรายละเอียดจริงๆ ผมไม่ได้ตอบอะไร แต่นั่งลงข้างๆไอ้คูเปอร์ แล้วฟังพวกมันเม้าท์กันต่อ ผมก็รับฟังแต่ขี้เกียจออกความเห็น ถ้าผมจะเล่าอะนะ เรื่องราวเยอะกว่าพวกมันอีก ตื่นเต้นกว่าด้วย
“เชี้ย…ได้เวลาขึ้นเรียนแล้ว ขี้เกียจชิบหาย”
ไอ้วาคิมโพล่งขึ้น ยิ่งปีสุดท้ายนะ บอกเลยยิ่งขี้เกียจ
ผมเข้าเรียนกันตอนเช้า ตอนเที่ยงก็ต้องไปกินข้าวที่คณะสถาปัตย์เป็นเพื่อนไอ้ธีร์กับไอ้ภู เพราะพวกมันมีแฟนเป็นสาวสถาปัตย์ น้องสมายด์กับน้องโฟกัส ปี1กันทั้งคู่ ไอ้พวกนี้กินเด็ก
“เชี้ยดูน้องนั่นดิ
