นั่งรออีกไม่นาน เจ้าหน้าที่ก็พาพ่อกับแม่มาพบที่ห้องรับรองญาติ
“อันนา /พ่อ แม่ ”
ฉันยืนขึ้นอย่างดีใจเมื่อพ่อกับแม่เปิดประตูเข้ามา พ่อกับแม่หน้าตาดูสดใสขึ้นตั้งเยอะ แต่งตัวดีสะอาดสะอ้าน ผมเผ้าไม่รุงรังเหมือนเมื่อก่อน
“ เป็นยังไงบ้างคะ พ่อกับแม่ทรมานมั้ย ”
ฉันถามอย่างเป็นห่วง พ่อกับแม่ฉันติดเหล้ามานาน ตอนเลิกคงทรมานมากแน่ๆ
“ทรมานแค่อาทิตย์แรกหนะ แต่ตอนนี้ดีมากแล้ว
เจ้าหน้าที่หากิจรรมให้ทำ พาฝึกอาชีพต่างๆด้วย นี่ไง ดูสิ แม่ถักผ้าพันคอมาให้ลูกด้วยนะ ”
แม่ฉันยื่นผ้าพันคอที่ถักด้วยมือมาให้ฉัน
“ฉันเบ้ปากเหมือนจะร้องไห้ ตอนนี้น้ำตาคลอแล้ว ไม่คิดว่าจะได้เห็นอะไรแบบนี้ ทั้งที่ในใจก็วาดฝันมาตลอด
“ขอบคุณนะคะ หนูดีใจมาก ที่เห็นพ่อกับแม่เป็นแบบนี้ ”
ฉันพูดเสียงสั่น พร้อมน้ำตาที่หยดแหมะด้วยความดีใจ และหันไปมองหน้าปอร์เช่ที่นั่งอยู่ข้างๆ ปอร์เช่ยิ้มบางให้ฉัน และยังเอามือมาเกลี่ยน้ำตาให้อีก
