บนเตียง
“เจ็บมั้ย มันบวมมากเลย ”
ฉันกัดนิ้วตัวเองแก้เขินเมื่อหมาเช่ก้มสำรวจตรงนั้นของฉัน
“เจ็บสิ นายรุนแรงกับฉันเกินไปอ่ะ ”
มีใครที่ไหน มีอะไรกันครั้งละ5-6รอบ
“เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมพาไปหาหมอ ”
เขาละสายตาจากตรงนั้น แล้วเงยขึ้นมองหน้าฉัน
“แค่ซื้อยากินก็พอแล้วมั้ง ฉันอายหมอ ”
จะบอกหมอว่ายังไง มีอะไรกันหลายครั้งเกินไปจนมันบวม งี้เหรอ
“ ไปหาหมอนั่นแหละ ซื้อยากินเองได้ไง ”
ฉันขี้เกียจทะเลาะกับเขาแล้วละ
“หิวแล้วอ่ะ กินข้าวเถอะ ”
ฉันไม่ไหวแล้วมือสั่นไปหมด หิวข้าวสุดๆ
กินอิ่มก็ไปแปรงฟันหน่อย แล้วค่อยกลับมานอน
ฟอด~
ปอร์เช่ทั้งกอดทั้งหอม ทำอย่างกับเป็นแฟนฉันอย่างนั้นแหละ เขาเกยคางไว้บนหัวและเลื่อนมือมากุมเต้าอวบฉันไว้ ไม่นานเขาก็หลับไป
เช้าวันต่อมา
“อืม..ปอร์เช่ สายแล้วนะ กลับกรุงเทพกันเถอะ”
10 โมงเช้าแล้ว เรายังไม่ลุกจากที่นอนกันเลย ปอร์เช่ก็นอนกอดฉันแน่น ไม่คิดจะลุกกลับบ้านกลับ
