“นี่เป็นยาหลังอาหาร กินสิ ”
กินยาอีกแล้ว แกะมาให้ด้วย
“ขอบใจนะ ”
หรือว่าไม่ต้องขอบใจ เป็นเพราะเขานะที่ทำฉันเป็นแบบนี้ ทั้งเจ็บทั้งบวม รุนแรงกับผู้หญิงตัวเล็กๆเกินไปแล้ว ไม่พอยังมาทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของอีก
“เหม่ออะไร รีบกินยาสิ ”
“เปล่านะ ไม่ได้เหม่อซักหน่อย ”
นี่ฉันเหม่อเหรอ ฉันรีบกินยาแล้วดื่มน้ำตาม แต่ปอร์เช่ก็ยังไม่ออกรถ
“นายรออะไรอีก ”
“เรายังไม่ได้ทายาเลย ”
“นายเป็นบ้ารึไง จะทายาในรถนี่เหรอ ฉันไม่เอาด้วยหรอกนะ ”
ฉันมองซ้ายมองขวา คนอยู่ด้านนอกก็เยอะ จะมาทายงทายาอะไรกัน
“ถ้าไม่รีบทาเดียวมันจะหายช้า ”
“ปอร์เช่ นี่มันในรถนะ นายเอาจริงเหรอ ”
ฉันถามพร้อมมองหน้าเขาอย่างไม่เชื่อ เด็กบ้านี่ทำฉันเซอร์ไพรส์ได้ตลอด
“ไม่มีใครเห็นหรอก ยกขาขึ้นมา ”
ฉันไม่มีคำจะพูด เด็กบ้านี่หน้ามึนที่สุด พิพิมรู้มั้ยว่าน้องชายเขาหน้ามึนแบบนี้
“อ๊า…ทำอะไรของนาย ”
“ก็ทายาไง อ้าขาออกสิ หนีบไว้แ
