“ว่าแต่ ลูกใครเหล่าเต้า ”
“ลูกเต้าเหล่าใครเหอะ ”
“มันก็เหมือนกันนั่นแหละน่า~”
เพื่อนฉันอยากรู้จัดๆ กระซิบแล้วกระซิบอีก
ฉันเงยหน้ามองปอร์เช่ที่เอาแต่นั่งดื่มเงียบๆ
จุ๊บ!!!
“กรี๊ด!!/กรี๊ด!!!”
แค่ฉันเงยหน้าขึ้นมองเฉยๆ ปอร์เช่ก็จุ๊บหน้าผากฉันหมับเข้าให้ แล้วเพื่อนฉันก็กรี๊ดกันใหญ่ ฉันอายจนหน้าแดง รีบหันไปฟาดแขนเพื่อนด้วยความเขินอาย
“กรี๊ดอะไรกันหนะ ”
เห็นแบบนี้ฉันก็อายนะ
“มันทำไมหนึบหนับแบบนี้หนะ แฟนแกทำไมหวานไม่แคร์สายตาใครแบบนี้ ”
“ตกลงเขาเป็นใคร แล้วไปเจอกันได้ยังไง ”
ทั้งยัยมิ้งแล้วก็วิเวียน ต่างก็อยากรู้กันใหญ่
คะยั้นคะยอถามอยู่นั่นแหละ
“เป็นลูกชายเจ้าของบริษัททุน น้องชายพิพิมไง ”
“กรี๊ด!!/ว้าย!!!เรื่องจริงดิ ”
เพื่อนฉันกรี๊ดลั่นรอบสอง ดีที่เสียงเพลงมันดังจึงไม่มีคนสนใจนัก
“แสดงว่าแฟนแกก็เด็กกว่านะสิ ใหญ่ขนาดนี้นึกว่ารุ่นเราซะอีก ”
“อะไรใหญ่พูดดีๆนะยัยมิ้ง ”
วิเวี
