เราสองคนนั่งเงียบมาตลอดทาง พอมาถึงคอนโดฉันก็รีบเดินเข้าห้อง
“นายจะตามมาทำไมอีก ฉันบอกแล้วไง นายควรเลิกยุ่งกับฉันได้แล้ว ”
ฉันคิดว่าเราคุยกันรู้เรื่องแล้วซะอีก
“ทำไมผมต้องทำตามที่คุณบอก หรือกลัวว่าผมจะปกป้องคุณไม่ได้ ”
“ปอร์เช่ นายอย่าทำให้มันยุ่งยากไปมากกว่านี้ได้มั้ย ”
“อะไรคือยุ่งยาก ”
ปอร์เช่ถามขึ้นพร้อมมองหน้าฉันนิ่ง
“ฉันอยากอยู่คนเดียว นายกลับห้องไปเถอะ ”
“ผมโตพอที่จะคิดเองเป็น ไปอาบน้ำแล้วมานอนพัก จะได้เลิกคิดฟุ้งซ่าน ”
แต่ไม่ว่าจะพูดอะไรยังไงเขาก็ไม่ฟัง ฉันเลยเดินเข้าไปอาบน้ำ ตามใจเขาเถอะ พอกลับออกมาก็ไม่เห็นปอร์เช่อยู่ในห้องแล้ว
“กลับไปแล้วเหรอ ”
ฉันถอนหายใจเบาๆ พอเขาไม่สนใจ ฉันก็ใจหวิวขึ้นมาดื้อๆ ฉันออกมาดูที่โซฟาก็ไม่เจอ ห้องครัวก็ไม่เจอ หรือว่าเขาคิดได้แล้ว
“ช่างเถอะ ยังไงฉันก็อยากให้เขาเลิกยุ่งตั้งแต่แรกอยู่แล้วหนิ อนาคตเขายังอีกตั้งไกล
จะมายุ่งกับฉันทำไมล่ะ ”ฉ
