พรึ่บ!
ฉีเหวินปรือตามองคนที่อุ้มตัวเองขึ้นอย่างไม่เข้าใจนัก เพราะการที่ชิงหลงจะเป็นคนยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือนางโดยไม่ต้องร้องขอมันดูไม่น่าจะเป็นไปเท่าไหร่ อย่างไรก็ตาม ความอบอุ่นของอ้อมแขนแกร่งที่โอบกอดนางไว้ ทำให้ฉีเหวินเผลอซุกตัวหาไออุ่นจากร่างกายของเขาอย่างลืมตัว
เทพมังกรครามอุ้มพาคนที่หอบหายใจอย่างหนักหน่วงเข้าไปที่มุมหนึ่งของเรือน ก่อนจะวางร่างนั้นลงบนตั่งเล็กที่เขามักจะใช้ในการนั่งพักผ่อนที่ริมหน้าต่าง ใบหน้าสวยหวานที่ขึ้นสีแดงก่ำอย่างน่าสงสาร กับแววตาฉ่ำน้ำที่ฉายชัดด้วยความทรมาน ทำเอาเขารู้สึกผิดกับสิ่งที่บิดาทำอย่างเสียไม่ได้
“...ข้าต้องขอโทษแทนท่านพ่อด้วย” เขาพูดเสียงนิ่งแต่กระนั้นสิ่งที่พูดออกมาก็ล้วนแล้วแต่ออกมาจากใจ ทว่ายิ่งเห็นว่าอีกฝ่ายกระถดตัวถอยหลังอย่างหวาดระแวงจนร่างกายเบียดชิดกับขอบหน้าต่าง ความรู้สึกสงสารยิ่งเพิ่มขึ้นในใจมากเป็นเท่าทวี
“พรุ่งนี้ข้าจะกลับบ้าน”
แม้จะ
