อย่างไรก็ตาม คนซุกซนก็ยังเป็นคนซุกซน ในเมื่อเฟยหลงบอกว่าอยากกอดตน ฉีเหวินย่อมไม่ปฏิเสธเขา เพราะนางก็อนุญาตให้เขากอดนางตามคำขอเมื่อครู่จริง ๆ แต่เพียงแค่กอดแบบธรรมดาเท่านั้นนะ
“เจ้าใจร้ายนัก...” เฟยหลงอดไม่ได้จริง ๆ ที่จะตัดพ้อคนบนตักพลางกอดรัดอีกฝ่ายให้แน่นขึ้นคล้ายกับประท้วงอยู่กลาย ๆ
ทั้งที่เจ้าตัวแสบนี่รู้ดีว่าคำว่า ‘กอด’ ของเขามันมีความหมายเช่นไร แต่อีกฝ่ายก็ยังกลั่นแกล้งเขาด้วยการจัดท่าให้มานั่งพิงหัวเตียงไว้ ในขณะที่นางปีนขึ้นมานั่งอยู่บนตัก เฟยหลงไม่รู้จะบอกว่าคนรักเป็นพวกขี้แกล้งหรือชอบหาเรื่องใส่ตัวเลย เพราะด้วยท่าทางในตอนนี้ มันช่างเอื้ออำนวยให้เขาลักเต้าหู้นางเสียเหลือเกิน
“ก็พี่รองบอกว่าอยากกอดข้ามิใช่หรือ? ข้าก็ให้ท่านกอดอยู่นี่ไงเจ้าคะ”
“เจ้าก็รู้ว่าคำว่า ‘กอด’ ของข้ามันไม่ใช่แบบนี้” เขาก้มลงกระซิบด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าลงอย่างเห็นได้ชัดข้างใบหูของอีกฝ่าย ก่อนจะฝังจมูกลง
