เพราะปากแผลที่เคยปิดสนิทเริ่มเปิดออกมาทีละนิดเนื่องจากความทรงจำเก่า ๆ คนช่างจ้อที่มักจะมีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้าตลอดจึงเงียบลงอย่างเห็นได้ชัด คล้ายกับเป็นการป้องกันหัวใจตัวเองไม่ให้มีใครเข้ามาทำร้ายมันได้ หลังจากนั้นที่คำนินทามากมายประดังประเดเข้ามาในระหว่างงานชุมนุม ฉีเหวินไม่รับรู้อีกเลยว่าตัวเองผ่านเหตุการณ์นั้นและกลับมายังเขตแดนของหวงหลงได้อย่างไร
ในหัวของฉีเหวินมีแต่คำถามว่า ‘พอจะมีสิ่งใดที่นางสามารถแก้ไขได้บ้างหรือไม่’ ทั้งที่รู้ดีว่าคนเหล่านั้นคงไม่ได้มีเจตนาที่ดีในการพูดถ้อยคำเหล่านั้นออกมา แต่พอได้ยินหลายครั้งเข้า ในใจนางก็เกิดความกลัว...
กลัวว่าหากวันหนึ่งหวงหลง เฟยหลง รวมถึงคนอื่น ๆ คิดอย่างที่คนพวกนั้นว่ามา แล้วนางจะต้องสูญเสียสถานที่ที่เรียกว่า ‘บ้าน’ ไป
หากพวกเขาไม่ได้รักและเอ็นดูนางเหมือนอย่างในตอนนี้อีกต่อไป คนนอกอย่างนางก็ไม่ต่างอะไรกับก้อนภาระก้อนหนึ่งเท่านั้น และฉีเหวินคิ
