กว่าที่ฉีเหวินจะลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็เป็นตอนที่ดวงตะวันลับขอบฟ้า ตากลมเปิดปรือขึ้นท่ามกลางความมืดมิดอันแสนสงบซึ่งเหมาะกับการพักผ่อนเป็นอย่างมาก ก่อนที่สายตาของนางจะไปสะดุดเข้ากับร่างของเสวียนอู่ที่ไม่รู้ว่าย้ายตัวจากบนเก้าอี้ลงไปที่พื้นข้างเตียงตั้งแต่เมื่อไหร่
“...อยู่เฝ้ากันจริง ๆ หรือนี่?”
หญิงสาวได้แต่คิดสงสัยพลางจ้องมองใบหน้าน่ารักที่ฟุบหลับอยู่กับมือตนเองด้วยความรู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างประหลาด ตอนแรกนางคิดว่าหากตัวเองหลับไปแล้ว เสวียนอู่จะยอมถอดใจและกลับไปที่ศาลากลางน้ำ แต่ดูเหมือนว่านางจะประเมินความตั้งใจของอีกฝ่ายต่ำเกินไปหน่อย
ฉีเหวินพลิกตัวนอนตะแคงให้ใบหน้าของตนเองและเสวียนอู่อยู่ขนานกัน ขณะที่นิ้วเรียวไล้สัมผัสไปยังเปลือกตาบวมช้ำของคนที่ร้องไห้อย่างหนักมาแทบทั้งวันอย่างแผ่วเบาพลางนึกขอโทษเจ้าตัวไปด้วยในใจ
ทั้งที่คิดว่าเรื่องที่ตัวเองตัดสินใจทำไปจะทำให้พวกเขารู้สึกดีใจ แต
