“ดูเหมือนว่าข้าจะชอบพวกเจ้าไปเสียแล้วล่ะ!”
เสวียนอู่ไม่รู้เลยจริง ๆ ว่าในตอนนี้ตัวเองกำลังมีสีหน้าอย่างไร เขารู้แค่เพียงว่าในใจของเขามันอิ่มเอมไปด้วยความดีใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน สองแขนเอื้อมออกไปยังคนที่ยืนยิ้มสดใสรอคำตอบ ก่อนจะฉุดเอาร่างนั้นมาไว้ในอ้อมกอดอย่างแนบแน่น
“ฮึก...”
เป็นอีกครั้งที่เทพหนุ่มหลั่งน้ำตาออกมา ทว่าความรู้สึกที่ขับให้หยาดน้ำสีเงินยวงไหลรินออกมากลับต่างจากเมื่อเช้านี้อย่างสิ้นเชิง ใบหน้าหล่อใสซึ่งปะปนไปด้วยความน่ารักซุกลงบนบ่าของฉีเหวินที่ตอนนี้ถูกรั้งตัวเข้ามาใกล้ จนเสียหลักล้มลงบนตักของคนที่ตนมักมองเขาเป็นเด็ก ๆ
“เสวียนอู่น้อยของข้า... นี่พวกเราใจตรงกันไม่ใช่หรือไร? เจ้าร้องไห้จนข้าชักจะไม่แน่ใจแล้วนะ” หญิงสาวพูดปลอบออกไปเช่นนั้นด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ แต่กระนั้นสองมือกลับเอื้อมไปลูบหลังปลอบไม่ห่าง เป็นเวลาเกือบหนึ่งก้านธูปที่ภายในเรือนแห่งนี้เต็มไปด้วยเสีย
