“คืนนี้ข้าขอค้างกับเจ้าที่นี่ด้วยไม่ได้หรือ?” เสวียนอู่พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงน่าสงสาร ขณะที่จ้องมองสตรีซึ่งเดินมาส่งตนถึงหน้าประตูห้องอย่างออดอ้อน หลังจากที่ตื่นขึ้นมาช่วยสายของวัน เขาก็ตามติดนางเหมือนอย่างที่เคยทำมาตลอด เพียงแต่จะมากกว่าแต่ก่อน ก็ตอนที่เขาขอตามฉีเหวินมาถึงเรือนนอนด้วยในช่วงค่ำ
แน่นอนว่าคนที่ทำแบบนั้นไม่ได้มีแค่เสวียนอู่เพียงคนเดียว เพราะตอนนี้ข้าง ๆ เขาก็มีเฟยหลงที่ยืนขอความเห็นใจอยู่ไม่ต่างกัน เนื่องจากตอนนี้พวกเราทั้งคู่ต่างถูกฉีเหวินไล่ให้กลับไปยังเรือนพัก ซึ่งเขาไม่ได้อยากกลับเลยสักนิด
“อย่าเพิ่งงอแงกับข้าตอนนี้เลยนะเสวียนอู่น้อย... เอาไว้ข้าจัดการเรื่องของสัตว์เทพที่เหลือได้เรียบร้อยเมื่อไหร่ ข้าจะจัดตารางให้เลยว่าจะให้พวกเจ้ามาค้างกับข้าได้วันไหน ดีหรือไม่?”
“แต่ว่า...”
“เด็กดื้อน่ะ ไม่น่ารักนะรู้ไหม?”
เพราะเห็นว่าอีกฝ่ายดูท่าจะไม่ยอมง่าย ๆ ฉีเหวินจึงต้องพูดดักไป
