บทที่ 86 ไม่ได้มาหา แต่ง้อข้าหน่อย

1270 คำ

เพราะได้ยินเสียงคล้ายกับของเล็ก ๆ ถูกโยนใส่ประตูเรือน ทำให้ ฉีเหวินซึ่งกำลังจะเข้านอนขมวดคิ้วสงสัยขึ้นมา แรกเริ่มเดิมทีนางก็คิดว่ามันคงจะเป็นเสียงลมพัดหรือไม่ก็กิ่งไม้ที่สั่นไหวธรรมดา แต่ทำไมนางถึงรู้สึกได้ยินมันชัดเจนมากขึ้นเรื่อย ๆ ก็ไม่รู้ และเพราะไม่อยากนอนหลับไปพร้อมกับความรู้สึกกังวลเช่นนี้ หลังจากที่หยิบเสื้อคลุมมาสวมทับอีกชั้นหนึ่งให้พอจะเรียบร้อยขึ้นมาบ้าง หญิงสาวก็ตัดสินใจแง้มประตูมองออกไปมองหาต้นเสียงที่ด้านนอก ตากลมมองลอดช่องประตูที่เปิดออกอย่างแคบ ๆ ก่อนจะเห็นเศษหินมากมายที่โปรยเกลื่อนอยู่ด้านหน้าและนั่นยิ่งทำให้ฉีเหวินยิ่งเกิดความไม่เข้าใจกับสถานการณ์ประหลาดนี้ไปกันใหญ่ ...มาจากไหนเนี่ย? เพราะมีก้อนหินเล็ก ๆ ก้อนหนึ่งถูกกลิ้งมาหยุดตรงหน้าอย่างพอดิบพอดี ฉีเหวินที่ตั้งใจจะจับตัวคนขี้แกล้งซึ่งก่อกวนการนอนของนางในคืนนี้จึงเปิดประตูพรวดพราดออกไป ภายใต้แสงจันทร์ที่ส่องสะท้อน

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม