ทั้งที่ยามเช้าควรจะเป็นช่วงเวลาอันแสนเงียบสงบ แต่บัดนี้เรือนของฉีเหวินกลับตรงกันข้ามไปเสียได้ เพราะหลังจากที่นางถูกสาวใช้คนสนิทอย่างลี่ฟางปลุกให้ไปเตรียมตัวเหมือนอย่างทุกวัน ฉีเหวินก็ได้พบว่าสองขาของตนไร้เรี่ยวแรงขนาดที่ไม่สามารถทรงตัวได้เลยเสียด้วยซ้ำ
แน่นอนว่าหญิงสาวไม่รอช้าเลยที่จะหันไปเอาเรื่องกับตัวต้นเหตุซึ่งกำลังนอนหลับอุตุอย่างสบายใจบนเตียงของนาง ก่อนจะคว้าหมอนและขว้างไปยังคนที่ทำท่าจะหันหนีเพราะถูกรบกวนการนอนเต็มแรง
“เจ้าบ้าหัวหงอนไก่! ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!” เสียงหวานแหวลั่น ขณะที่ปล่อยให้สาวใช้คนสนิทช่วยหิ้วปีกขึ้นมานั่งบนเตียงอย่างทุลักทุเล กระทั่งเห็นว่าเจ้าคนผมแดงลุกขึ้นมานั่งหาววอดบนเตียงพร้อมกับผ้าห่มที่เลื่อนต่ำจนหมิ่นเหม่จะเห็นช่วงล่าง นางก็คว้าหมอนที่เขาเพิ่งใช้เสร็จปาเข้าที่กลางจุดยุทธศาสตร์อีกทีอย่างว่องไว
“อุก! ฉะ ฉีเหวิน... เจ้าทำบ้าอะไรของเจ้าเนี่ย!?”
จูเชว
