ชิงหลงตื่นขึ้นมาอีกครั้งในช่วงปลายยามเหมาเหมือนอย่างทุกวัน ก่อนจะยกศีรษะขึ้นมองคนที่นอนเกยอกตัวเองด้วยความรู้สึกอบอุ่นหัวใจ การได้โอบกอดสตรีผู้เป็นที่รักในตอนที่ความรู้สึกหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน มันเป็นอะไรที่เต็มตื้นมาก จนไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้เลย...
ชายหนุ่มจ้องมองใบหน้าอ่อนเพลียของฉีเหวินพลางนึกขอโทษอีกฝ่ายไปด้วยในใจ เพราะเมื่อคืนนี้เขาโหยหาในตัวนางเป็นอย่างมาก กว่าที่พายุอารมณ์จะสงบลงได้บ้างก็เป็นช่วงปลายยามจื่อเข้าไปแล้ว
ชิงหลงพยายามแล้วจริง ๆ ที่จะยั้งตัวเอง เพราะหาไม่แล้วนางคงยังถูกเขารังแกจนบัดนี้ ในระหว่างที่จับจูงกันไปสู่แดนปลายทางอันแสนวิเศษ เขาก็พยายามที่จะผ่อนแรงตัวเองเพื่อทะนุถนอมนางไว้ แต่การทำเช่นนั้นโดยไม่ได้รับความร่วมมือจากคนรักเลย มันก็เป็นอะไรที่ค่อนข้างลำบาก
เทพมังกรครามรีบสะบัดภาพของร่างบางที่อ้อนวอนขอการเติมเต็มจากเขาออกจากห้วงความคิดของตัวเองอย่างร
