หญิงสาวออกเดินไปตามทางอย่างรวดเร็วแม้จะไม่รู้ว่าการจะไปยังเรือนพักที่ว่ามันต้องไปทางใดก็ตาม กระทั่งเริ่มเหนื่อยนางถึงได้หยุดสองขาของตนเองเอาไว้ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งกอดเข่าที่ข้างทางเดินอย่างหมดแรง เสวียนอู่ที่เห็นดังนั้นจึงนั่งลงข้างกายสาวด้วยท่าทางดุจเดียวกัน โดยทั้งสองมือที่ประสานกันยังคงเกี่ยวพันกันอย่างแนบแน่นไม่รู้คลาย
สายลมเย็น ๆ ที่พัดเอื่อยอยู่ตลอด ทำให้คนที่หัวร้อนอยู่จนถึงเมื่อครู่เริ่มใจเย็นลง ตากลมเหลือบมองชายหนุ่มที่นั่งหลุบตาปิดปากเงียบอยู่ข้างกายตน ก่อนจะเปิดปากพูดกับเขาอย่างระมัดระวัง
“เสวียนอู่ ...เมื่อครู่ข้าทำให้เจ้ากลัวหรือไม่?”
เทพเต่าดำที่ได้ยินเช่นนั้นได้แต่ส่ายหน้าให้คนข้างกายแทนคำตอบ เขาไม่ได้กลัวนางเลยแม้แต่น้อย ทั้งยังรู้สึกขอบคุณฉีเหวินที่ช่วยสั่งสอน
ห่ายกุยให้เสียด้วยซ้ำ
หากจะพูดให้ถูก เขาเพียงคิดว่าคนที่ควรเป็นฝ่ายปกป้องมันควรเป็นเขามากกว่า ซึ่งนั่นทำให้เ
