“พี่ใหญ่! เสวียนอู่!”
เสียงใสกังวานที่ดังมาให้ได้ยินแต่ไกล ทำให้เจ้าของนามทั้งสองซึ่งกำลังยืนคุยกันในศาลาหันไปมองยังต้นเสียงอย่างพร้อมเพรียงกัน
หวงหลงตบบ่าของเสวียนอู่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กันแทนการฝากฝังให้ดูแลคนสำคัญ ก่อนจะยื่นแขนออกไปรั้งเอวบางของน้องสาวบุญธรรมเข้ามากอดครั้งหนึ่งให้ชื่นใจ
“เตรียมตัวพร้อมแล้วใช่หรือไม่?” เทพมังกรทองเอ่ยถามคนตรงหน้าที่กำลังระริกระรี้ได้ที่อย่างใจดีพลางเหลือบมองไปยังเฟยหลงที่ช่วยถือห่อผ้าเดินตามมา
“ระดับเสี่ยวฉี เรื่องแค่นี้ต้องพร้อมอยู่แล้วสิเจ้าคะ!”
ทั้งน้ำเสียงและสีหน้าที่ดูมั่นใจเสียเต็มประดา ทำเอาหวงหลงอดพูดหยอกไม่ได้เลย
“ไม่ใช่ว่าที่เจ้าพร้อมนี่เป็นเพราะเฟยหลงคอยจัดการให้ทุกอย่างอย่างนั้นหรือ?”
“พี่ใหญ่! เสียมารยาทนะเจ้าคะ!” ฉีเหวินยู่หน้าอย่างไม่พอใจ
เมื่อคนตรงหน้าทำราวกับนางเป็นเด็กไม่รู้ความอย่างไรอย่างนั้น
ใบหน้าสวยหวานสะบัดหนีคนขี้แกล้งด
