ที่จริงแล้วมโนราห์ยังไม่หลับหรอกตอนที่เขาห่มผ้าให้ และในหลายๆ คืน ก็เห็นอยู่ว่ากองทัพดูแลเธอยังไง แต่ไม่รู้ทำไม ถึงให้อภัยเขาไม่ได้สักที คงเพราะกลัวเจอคำพูดดูถูกเหมือนที่ผ่านมา มันก็เลยฝังอยู่ในใจ
เวลาผ่านไปดึกดื่น.. คนที่นอนอยู่พื้นเริ่มขดตัวเข้า ในห้องนี้มีผ้าห่มแค่ผืนเดียว ตอนนี้มันอยู่บนเรือนร่างของเธอ ส่วนเขามีแค่หมอน
มโนราห์ก็แปลกใจอยู่บ้านนี้เป็นบ้านของเขาทำไมไม่หามาเพิ่มไว้ ถ้าเธอขอแม่ใหญ่กลัวท่านจะคิดว่าไม่ได้นอนด้วยกันเหรอ ทำไมต้องใช้ผ้าห่มคนละผืน
เช้าวันต่อมา..
"??" กองทัพตื่นขึ้นมาก็เห็นผ้าห่มคลุมร่างตัวเองอยู่ ชายหนุ่มหันกลับมาที่เตียง แต่สายตามองไปข้างๆ ก่อน ก็เลยเห็นว่าเมื่อคืนนี้เธอลงมานอนด้วย คงเพราะผ้าห่มมีแค่ผืนเดียว จังหวะนั้นคนตัวเล็กขยับร่างพอดี เขาก็เลยรีบทิ้งตัวลงนอนที่เดิม
"อือ" มโนราห์ดันตัวลุกขึ้น นอนพื้นแข็งๆ ทำให้ปวดตามเนื้อตัว หญิงสาวหอบเอาผ้าห่มแล้วขึ้
