"คุณพูดอะไร"
"ตกใจทำไมคะ แต่ก่อนทำมากกว่าพูดอีก"
"คุณแพรวพราว คุณไม่กลัวว่าลูกสาวจะได้ยินเหรอ"
"ลูกสาวฉันน่ะเหรอ แค่พูดคำเดียว.."
"แม่คะ แม่เห็นโน๊ตบุ๊คไหมคะ" เสียงนี้ดังลงมาจากชั้นบนคนที่กำลังคุยกันอยู่ก็เลยหยุด "โมนาวางไว้บนโต๊ะแต่หาไม่เจอค่ะ" เธอคิดว่าหาดีแล้ว ก็เลยถามแม่ดูเผื่อว่าท่านเก็บไว้ที่อื่น
"แม่บริจาคไปแล้วล่ะ"
"อะไรนะคะ?"
"จะตกใจอะไรนักหนา"
"ไม่ได้นะคะแม่ ข้อมูลของโมนาอยู่ในนั้นหมด"
"ข้อมูลบันดาลหนุ่มๆ ของแกน่ะเหรอ จะไปสนใจทำไม" ประโยคนี้ออกจากปากแม่สายตาเธอมองไปหาอีกคนที่นั่งอยู่ในห้องนั้นด้วย
"แม่"
"ทำไม? โกรธที่ฉันพูดตรงเกินไปเหรอ"
"มันอยู่ไหนคะ"
"ฉันทิ้งไปแล้ว ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอให้แกเลิกติดต่อกับพวกนั้น"
"มันไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อยแม่" มโนราห์พ่นลมหายใจออกมาแบบโมโหก่อนที่จะวิ่งกลับขึ้นไปด้านบน
"ดูมันนะ ทำตัวเหลวไหลตั้งแต่อยู่ต่างประเทศแล้ว อุตส่าห์พากลับ
