บทที่ 29

1416 คำ

อึบ! จังหวะที่มโนราห์หยุดแล้วหันกลับมา คนร่างสูงที่เดินตามเข้ามาหยุดไม่ทันก็เลยชน "โอ๊ยย" "นึกจะหยุดก็หยุด" ชายหนุ่มโน้มตัวลงไปประคองหญิงสาวให้ลุกขึ้น เพราะเขารับร่างเธอไว้ไม่ทัน "ชนเข้ามาได้ยังไงตัวยังกับยักษ์" มือเรียวลูบคลำสะโพกเบาๆ ตกชิงช้าเมื่อคืนนี้ยังเจ็บไม่หาย ตอนเช้าถูกชนเข้าที่เดิมอีก สงสัยต้องได้ทำบุญสะเดาะเคราะห์แล้วล่ะ "เดี๋ยวผมดูให้" "คุณจะบ้าเหรอ" ขาเรียวรีบก้าวถอยไป จะมาเปิดดูสะโพกเธอบ้าแล้วหรือไง "แล้วเมื่อกี้จะถามอะไร" ลืมไปเลยว่าจะถามเรื่องกระเป๋า "คุณพ่อได้ฝากกระเป๋าไว้ไหม' "ไม่ได้ฝาก" "แล้วฉันจะโทรหาพ่อได้ยังไง" "โทรหาท่านทำไม" "บอกให้ท่านมารับ" "มารับไปไหน" "รับกลับที่ค่ายต่างจังหวัด" เพราะจบงานเลี้ยงพ่อก็คงต้องกลับไปที่ทำงาน "รอกลับพร้อมกัน" "กลับพร้อมใคร" "พร้อมผมไง" "คุณต้องอยู่นี่อีกเป็นอาทิตย์ไม่ใช่เหรอ" "ก็ใช่" บ้าไปแล้วอยู่กับเขาเป็นอาทิต

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม