หญิงสาวกลับเข้ามาในบ้านด้วยท่าทางแปลกๆ จะพูดกับใครก็ไม่ได้ เพราะสิ่งที่พ่อของเขาเอามาต่อรอง มันมีค่าที่สุดในชีวิตของเธอ
"ฉันคิดว่าพี่ออกไปซื้อของ" สาริศามองดูไม่เห็นญาณินหิ้วอะไรกลับมาด้วย
"พี่ออกไปเดินเล่นมาค่ะ คุณริศามีธุระอะไรหรือเปล่าคะ"
"เปล่าหรอกค่ะ ตอนเย็นริศาจะไปตลาด พี่อยากได้อะไรไหมคะ"
"พี่มีครบทุกอย่างแล้วค่ะ ขอบคุณมากนะคะ"
"ถ้าอยากได้อะไรก็บอกนะคะ หรือถ้าพี่อยากออกไปด้วย.."
"ไม่หรอกค่ะ" ญาณินรีบตอบไป..ดีเหมือนกันทางจะได้สะดวก แต่ก็ยังไม่สะดวกซะเลยทีเดียวเพราะยังมีเขาอยู่
หญิงสาวค่อยๆ เปิดประตูเข้าไปดูในห้องนอน น้ำตาที่กลั้นอยู่เมื่อครู่ถึงกับไหลออกมา เมื่อเห็นพ่อกับลูกนอนกอดกันอยู่บนเตียง ชีวิตที่แสนอบอุ่นใครจะไม่ต้องการ
เย็นวันเดียวกัน.. ตอนนี้สาริศาก็ไปตลาดแล้ว เหลือแต่ศิลาที่กำลังเล่นของเล่นเป็นเพื่อนลูกอยู่
ครื่นนน ครื่นนน
ขณะที่ญาณินกำลังเก็บห้อง เสียงโทรศัพท
