บทที่ 87

1231 คำ

มันคุ้มแล้วเหรอ กับการเสียสิ่งที่หวงแหนที่สุดในชีวิตไป ให้กับผู้ชายที่ไม่เห็นค่ามันเลย ไม่มีแม้คำพูดสักนิดก่อนที่เขาจะออกจากห้องเมื่อคืนนี้ คนที่หลงใหลในการนอนหลับแบบสาริศา ตั้งแต่เกิดเรื่องเมื่อคืนก็ทำให้เธอนอนไม่ได้อีกตลอดทั้งคืน ถ้ายังอยู่ที่นี่ต่อ คงได้เป็นแค่ของเล่นผู้ชายที่ไม่รู้จักพอแบบเขาแน่ พอตัดสินใจได้หญิงสาวก็ลุกขึ้นมาชำระร่างกาย ที่จริงเธอล้างคราบที่เขาทิ้งไว้เกือบตลอดเวลาที่คิดถึงความน่าขยะแขยงนั้น บ่ายคล้อยวันเดียวกัน.. "เราจะไปไหน" ศิลากลับมาเห็นตอนน้องสาวกำลังจะออกจากบ้านพอดี เธอตัดสินใจอยู่นานว่าจะรอบอกพี่ชายก่อนไปไหม แต่ก่อนออกมาสาริศาได้เขียนโน้ตทิ้งไว้ให้กลัวพี่ชายจะเป็นห่วง แต่ไม่คิดว่าพี่จะกลับมาก่อนเวลา "ฉันจะกลับไปหาพ่อ" ถ้าแม่ยังอยู่ทุกอย่างคงไม่เป็นแบบนี้ ถึงแม้เธอจะหนีไปไกลแสนไกล ยังไงพ่อก็ตามเจอ..เพราะเธอยังคงต้องใช้เงินของท่านอยู่ "ไหนๆ ก็มาถึงขั้นนี

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม