บทที่ 2ดอกไม้ของคนอื่น

การปรากฏตัวโดยไม่ทันตั้งตัวของชายหนุ่มผู้มาใหม่ ทำให้กลุ่มคนที่ต้องการกำจัดหญิงสาวถึงกับชะงัก และมองสบตากันทันที พวกเขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคือใครแต่กลับรับรู้ถึงสัญญาณอันตรายจึงเล็งปืนมายังชายหนุ่มคนนั้น ภายในตรอกหินนั้นแคบมากดังนั้นถ้ามีคนเดินมาพวกเขาต้องได้ยินเสียง แสงไฟสีแดงที่เริ่มส่องสว่างเพราะท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีเข้ม ส่องกระทบบนใบหน้าผู้มาใหม่ทำให้ปืนในมือของชายชุดมอซอสั่นระริกอย่างห้ามไม่อยู่ “นั่นมัน…” และพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง โดยไม่มีใครสังเกต เรือนร่างของผู้มาใหม่ก้าวออกมาจากเงามืด ทำให้ทุกสายตาต่างจับจ้องมอง ชายหนุ่มสวมรองเท้าหนังสีเข้มและกางเกงยีนสีซีด ท่อนบนสวมเสื้อสีดำด้านใน และทับด้วยแจ็คเก็ตหนังสีน้ำตาลอีกทีทุกอย่างที่อยู่บนตัวสอดรับกันเป็นอย่างดีโดยเฉพาะใบหน้านั้น หญิงสาวหนึ่งเดียวถึงกับเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ ชายหนุ่มตรงหน้ามีเส้นผมสีน้ำตาลเข้มเกือบดำด้านหน้าปรกลงมาเล็กน้อยแต่ไม่อาจลดทอนความหล่อเหลาได้ คิ้วของเขาเข้มเฉียงขึ้นดูดุดัน รับกับจมูกโด่งเป็นสัน สุดท้ายเธอจึงเลื่อนนัยน์ตาขึ้นมาสบกับนัยน์ตาสีเหล็กคมกริบคู่นี้ ที่เต็มไปด้วยความอันตราย แต่ถึงอย่างนั้นตรงแก้มข้างซ้ายกลับมีใฝเม็ดเล็กดูมีเสน่ห์อย่างเหลือล้น และทำให้คนที่มองมารู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัว เมื่อเธอพิจารณาจนพอใจแล้วรองเท้าหนังคู่นี้ก็หยุดยืนตรงหน้าของเธอพอดิบพอดี “เพื่อผู้ชายคนนั้น ถึงกับยอมตายเลยเหรอ?” น้ำเสียงกดลึกดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้เดหลีรีบเก็บสายตากลับและเชิดหน้าขึ้นน้อย ๆ ไม่ว่าจะเจอกันกี่ครั้งหมอนี่มันก็กวนประสาทอยู่เรื่อย ถึงแม้จะเจอกันไม่บ่อยแต่มีหรือที่เธอจะจำไม่ได้ ไอ้คนนิสัยเสีย! แล้วไหนจะเรื่องบ้า ๆ ตรงหน้านี่อีก มันเกี่ยวอะไรกับเธอและทำไมเขาต้องเอ่ยถึงเฮียติณณ์ด้วย เพราะจากเหตุการณ์ก่อนหน้านี้เหมือนพวกคนร้ายนั้นจะมีคดีกับเฮียติณณ์ “อย่าพูดถึงเฮียติณณ์!” หญิงสาวถลึงตาอย่างไม่พอใจ “ทำไมแค่พูดชื่อก็ไม่ได้ หวงมากเหรอ? จะบอกให้นะที่เธอทำทั้งหมดน่ะมันไม่สนใจหรอก” มันพล่ามอะไรของมัน! เดหลีขมวดคิ้วเป็นปมเมื่อได้ยินเขาเอ่ยอะไรเรื่อยเปื่อยไร้สาระ ริมฝีปากอวบอิ่มที่เคลือบด้วยลิปกลอสสีส้มซากุระเม้มเข้าหากันเตรียมจะเอ่ยปากแต่กลับต้องหยุดชะงักพลางจะถอยหลังหนี เมื่อเขาขยับตัวเข้ามาใกล้ จนใบหน้าเดหลีเกือบกระแทกกลับแผงอกแกร่ง “นี่! ถอยออกไปจะทำบ้าอะไรอีกอ๊ะ!” นัยน์ตาคู่สวยเบิกกว้างขยับตัวอย่างไม่ยินยอม ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยวอย่างไม่พอใจ การได้ใกล้ชิดกับเขาคือสิ่งที่เธอรังเกียจมาก แต่หมอนี่มันต้องกลับยกมือขึ้นมากดศีรษะของเธอให้แนบกับแผงอกของเขาจนได้ยินเสียงดังปั๊ก! “ผู้หญิงน่ารำคาญจริง ๆ ว่าไหม?” รำคาญก็ปล่อยสิ! เดหลีสบถกับตัวเองในใจพลางดิ้นรนขัดขืน แต่ไม่ว่าจะออกแรงมากแค่ไหนก็เหมือนไม่ระคายหนังด้าน ๆ ของเขาสักที “มึงเป็นใครเข้ามาเสือกทำไม ส่งผู้หญิงมา!” ชายในชุดสูทผู้มีตำแหน่งเป็นคนคุมย่านหวงหลิงตวาดเสียงดัง พลางจ้องชายหนุ่มที่กำลังกดหญิงสาวไว้แนบอกอย่างดุดัน ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นใครแต่พวกเขาไม่สนใจนอกจากจะกำจัดไปพร้อมกับหญิงสาว “เฮ้ย! เงียบทำไมลูกพี่ถามทำไมไม่ตอบ”ลูกน้องเบอร์สองตะโกนดังลั่นพลางชี้ปืนมาตรงหน้าชายหนุ่มผู้มาใหม่ ที่จริงแล้วพวกเขาทั้งหมดเป็นลูกน้องของชายหนุ่มในชุดมอซอ สำหรับเรื่องราวในวันนี้มันก็แค่ละครฉากหนึ่งที่เอาไว้ตบตาคนอื่นเท่านั้น ดังนั้นเมื่อหญิงสาวคนนี้เอ่ยถึงเฮียติณณ์พวกเขาจึงรู้สึกร้อนรน และหวาดกลัวเพราะมีชนักติดหลัง แต่ไม่คิดว่าจะมีคนเข้ามาแทรก “อย่างมายุ่งดีกว่า ส่งผู้หญิงมาก็พอ” ชายในชุดมอซอที่เป็นเจ้านายที่แท้จริงเอ่ยเสียงเย็นพลางกระชากวิกผมออกจากศีรษะ ทิ้งไป เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริง “ผู้หญิงคนไหน? ไม่เห็นจะมี” น้ำเสียงยียวนกวนประสาทถูกพ่นออกมาจากชายหนุ่มที่ยืนนิ่งกดศีรษะของเดหลีไว้ แม้มุมปากจะยกขึ้นแต่ใบหน้ากลับราบเรียบไร้ระลอกคลื่น ช่างดูเป็นคนคาดถึงยากจริง ๆ นั่นคือสิ่งที่ชายในชุดมอซอหรือ โจชัว คิดในใจ “มึงอย่ามาเล่นลิ้นกับเจ้านายกู” ลูกน้องเบอร์สามเอ่ยปาก “ไม่ใช่เรื่องของขี้ข้าที่จะสอด” ไม่ว่าเปล่ามือหนาข้างที่กดศีรษะของเดหลีไว้ยังคงใช้นิ้วเกี่ยวเส้นผมของเธอเลยอีกด้วย “มังกรทำอะไร!” ร่างบางกัดฟันเอ่ย ก่อนจะเงยหน้าจ้องมองเขาอย่างไม่ลดล่ะ ผู้ชายตรงหน้าที่โผล่มาในสถานการณ์แสนเฮงซวยก็คือมังกร ว่าที่ผู้นำของตระกูลเฮยหลง คนที่ไม่ควรจะปรากฏตัวในถิ่นของหวงหลงยังไงล่ะ! “ส่งผู้หญิงมา” โจชัวเล็งปืนมาตรงหน้ามังกรก่อนจะเอ่ยเสียงเย็น เวลาของเขามีไม่มากแม้จะคุ้นหน้าคุ้นตาผู้ชายตรงหน้า แต่โจชัวกลับนึกไม่ออก ดังนั้นในเวลานี้คือต้องเอาผู้หญิงมาให้ได้ “ที่นี่ไม่มีผู้หญิงสักหน่อย…” มังกรเอ่ยเสียงเรียบ นัยน์ตาสีเหล็กกล้าจ้องมองเส้นผมสีดำสลวยของเดหลีพลางม้วนเส้นผมเล่นไปพลาง สร้างความลำบากใจให้กับทุกคนก่อนจะเอ่ยต่อ