หลายวันที่ตรีทิพย์ไปทำงานตามปกติ เธอสนุกกับการสอนเด็กน้อยน่ารักไร้เดียงสา เธอมีความสุขกับดารทำงานนี้มาก เป็นไปตามที่เธอคาดหวัง แถมยังมีเพื่อนใหม่ที่ดีอย่างครูรุจ ที่มักแวะเวียนมาหาเวลาว่าง และมักมีของติดไม้ติดมือมาฝากตลอด วันนี้ก็เช่นกัน
" ว่าไงครับคุณครูคนสวย "
" ครูรุจ คาบนี้ว่างเหรอคะ "
" ครับ แวะมาดูเด็กๆหน่อย ผมเลยเอาสลัดมาฝากครูตรีด้วยครับ "
คำว่าแวะมาดูเด็กๆ มักใช้เป็นข้ออ้างเวลาจะมาหาหญิงสาว
" ขอบคุณค่ะ มีของฝากทุกวันเกรงใจ "
" ไม่ต้องเกรงใจครับ ผมเต็มใจ "
อติรุจส่งสายตาหวานซึ้งหวังสื่อความนัย ซึ่งตรีทิพย์ก็พอเข้าใจ แต่เธอไม่ได้คิดอะไร การยอมรับมิตรไมตรีจากอติรุจ ไม่ได้หมายความว่าเธอมีใจ แต่เธอแค่เกรงใจเขาเท่านั้นเอง
" เมื่อไหร่จะให้เกียรติไปทานข้าวเย็นกับผมซักทีครับ "
ตรีทิพย์ยิ้มแห้ง บางทีเธอก็รำคาญความชอบตื๊อของเขา
" ตรีต้องรีบกลับบ้านทุกวันน่ะค่ะ ขอโทษจริงๆ "
อติรุ
