“ดีนะครับพ่อ ที่ตอนเราบินฝนตกไม่มาก” มาวัชร์พูดขณะที่เครื่องบินกำลังลงจอด เขามองไปนอกหน้าต่างเห็นรันเวย์ที่เปียกชุ่มบอกว่าฝนน่าจะตกมาทั้งคืน
“แต่ก็น่าจะตกอีก คงไม่หยุดง่ายหรอก” รามคาด
โดยรอบอากาศไม่แจ่มใสนัก สนามบินหาดใหญ่ยังเปิดไฟสว่างเพราะความขมุกขมัวของอากาศ ส่วนบรรยากาศนั้นตึงเครียดผิดปกติของเมืองนี้ ไม่ใช่เพราะจำนวนผู้โดยสารแต่เป็นเพราะทุกคนที่ยืนรออยู่ตรงนั้น ต่างมีสีหน้าเหมือนกำลังแบกอะไรบางอย่างที่หนักกว่ากระเป๋าเดินทาง
รถตู้ของ สสจ. (สำนักงานสาธารณสุขจังหวัด) จอดรออยู่แล้วตั้งแต่เครื่องของรามและมาวัชร์ยังไม่ดับเครื่อง
เจ้าหน้าที่สองคนเดินเข้ามาหาทันทีที่ทั้งคู่ก้าวลงจากบันไดเครื่อง
“ท่านผอ.รามใช่ไหมครับ”
“ครับ” รามพยักหน้า
“ของทั้งหมดอยู่ใต้เครื่องใช่ไหมครับ เดี๋ยวเราจะทำบันทึกรับมอบเลย” เจ้าหน้าที่พูดต่อ ทุกอย่างเป็นไปด้วยความรวดเร็วในสภาวะฉุกเฉิน
ไม่มีพิธีรีตองรวมถึงไม
