เสียงฝนจากหน้าจอโทรทัศน์ดังอยู่เบื้องหน้า ลลินานั่งเอนหลังบนโซฟา มือหนึ่งวางบนหน้าท้องที่นูนชัดขึ้นทุกวัน อีกไม่กี่วันเธอก็จะเข้าเดือนที่แปดอย่างเป็นทางการแล้ว
ปกติข่าวฝนตกหนักทางภาคใต้ไม่ใช่เรื่องใหม่ แต่วันนี้อะไรบางอย่างในน้ำเสียงผู้ประกาศข่าวทำให้เธอเงยหน้าขึ้นมองจออย่างตั้งใจ
“ขณะนี้หลายพื้นที่ในจังหวัดสงขลา โดยเฉพาะอำเภอหาดใหญ่ มีฝนตกหนักต่อเนื่องตั้งแต่เมื่อคืน ระดับน้ำในหลายจุดเริ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว…”
ลลินาขยับตัวนั่งหลังตรงโดยไม่รู้ตัว ภาพถนนที่น้ำเริ่มท่วมขัง รถเล็กวิ่งฝ่ากระแสน้ำ และเจ้าหน้าที่กู้ภัยที่เริ่มตั้งจุดอพยพ ทำให้เธอรู้สึกแน่นในอกอย่างบอกไม่ถูก
ไม่ใช่เพราะเธอไม่เคยเห็นภาพแบบนี้ แต่เพราะเธอรู้ว่านีนนาราและนาเนียร์ไปที่นั่นตั้งแต่วานซืน เธอกดโทรศัพท์หาฝ่ายนั้นทันทีและรอสายอยู่นานก็ยังไม่มีการตอบรับใดใด
ลลินาเริ่มร้อนใจ เธอลุกขึ้นจะตรงไปหามาวัชร์ในห้องทำงานก็พอดี
