หลังจากที่ใช้เวลาเปิดใจกันพักใหญ่ มัทรีขอตัวกลับโดยมีลลินาเดินลงมาส่ง
“คุณแม่จะกลับยังไงคะ” หญิงสาวถามด้วยความเป็นห่วง
“อ๋อ เดี๋ยววันใหม่มารับจ้ะ พี่เขาส่งข้อความมาบอกแล้วว่าใกล้จะถึงละ อีกสองนาที” มัทรีตอบทำให้ลลินาโล่งใจ
ไม่นานวันวิสาข์ก็เดินตรงเข้ามาในตัวอาคาร ลลินายกมือไหว้เธออัตโนมัติ “สวัสดีค่ะ”
หญิงสาวรุ่นพี่ยิ้มกว้างให้ทั้งสอง “มาแล้วค่ะแม่ น้องลิลเป็นไงบ้าง พี่เห็นภาพอัลตราซาวน์แล้วนะรุจมันแอบส่งมาให้ดูจ้ะ”
“หมอบอกว่าแข็งแรงดีค่ะพี่ ขอบคุณนะคะ”
“จริงๆ พี่อยากให้ลิลไปตรวจที่โรงพยาบาลของบ้านเราด้วย เรามีแผนกหมอสูติที่ส่วนมากก็ญาติๆ กัน ระดับอาจารย์หมอทั้งนั้น จะได้อุ่นใจนะลิล” วันวิสาข์เสนอ
“รพ.โชติภิวรรธเหรอคะพี่” ลลินาถาม
“ใช่จ้ะ ตอนนี้เรากำลังขยายแผนกเด็กด้วย มีเนอสเซอรี่ กำลังจะทำอะไรใหม่ๆ เยอะเลย พี่อยากให้บ้านเราได้ดูแลลิลกับลูกได้มากกว่านี้น่ะ” เมื่อวันวิสาข์พูดถ
