“ลิล ผมขอขึ้นไปหาบนห้องได้ไหมครับ ผมซื้อโจ๊กกับผลไม้มาฝาก” ลลินาไม่เคยคิดว่าประโยคง่าย ๆ อย่างนี้ จะทำให้เธอถอนหายใจจนเริ่มปวดหัว
เพราะว่าตลอดเกือบสองสัปดาห์ที่ผ่านมา มาวัชร์ส่งข้อความทางไลน์มาทุกวัน บางวันโทรหา บางวันแค่ส่งสติ๊กเกอร์รูปแมวหันหลังคอตก
บางวันก็แค่ส่งรูปข้าวว่ากินแล้วนะ แต่ประโยคที่วนกลับมาเหมือนเดิมทุกวันคือ
“ลิล ให้ผมไปหาหน่อยนะครับ แป๊บเดียวก็ได้”
ลลินากดปิดแจ้งเตือนหลายครั้งจนกระทั่งวันนี้ เธอรู้สึกว่าถ้าเขาไม่เลิกขออีกนิดเดียว เธอจะเป็นบ้าเพราะความตื้อของเขา
ไม่ใช่เพราะหวั่นไหว แต่เพราะคนท้องอารมณ์สวิงจนบางทีไม่อยากรับมืออะไรที่ซ้ำซาก
พอเธอกดรับสาย เขาก็รีบพูดทันทีราวกับกลัวเธอจะเปลี่ยนใจ
“ลิล ผมอยู่ชั้นล่างแล้วนะครับ ขอขึ้นไปได้ไหม”
“ขึ้นมาก็ได้ค่ะ แต่มีเงื่อนไข”
เขานิ่งไปสามวินาทีเต็ม ๆ ก่อนตอบ อาจจะคิดไม่ถึงว่าวันนี้เธอจะอนุญาต “ครับ ว่าไงครับ”
“หนึ่งคุณห
