เช้าวันต่อมา ลลินาลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องเดิมที่เธอเคยแอดมิทรอบก่อน เห็นมาวัชร์นั่งอยู่ข้างๆ เหมือนเดิม เขาไม่ได้หลับแต่กำลังก้มหน้าก้มตากับโทรศัพท์ และส่งรูปลีล่าเข้าไปกลุ่นไลน์บ้านใหญ่โชติภิวรรธ
ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมามองเห็นเธอจ้องเขาอยู่แล้ว เขายิ้มให้ทันที
“ลิลตื่นแล้วเหรอครับ เจ็บแผลอยู่ไหม กินน้ำก่อนนะหิวยังครับคุณแม่” มาวัชร์กุลีกุจอรินน้ำใส่แก้วและประคองให้เธอค่อยอยู่ในท่านั่งง
“คุณรุจ…” ลลินาเรียกเสียงแผ่ว
มาวัชร์เงยหน้าขึ้นทันทีเหมือนรอเสียงเธออยู่แล้ว “ครับ ลิลเจ็บแผลหรือว่าอยากเข้าห้องน้ำไหม ผมพาไป”
ลลินาหลุดยิ้มจาง ๆ “เจ็บค่ะ แต่ทนได้”
มาวัชร์ถอนหายใจและนั่งลงข้างๆ “ผมไปดูลูกที่ห้องเด็กแล้ว เดี๋ยวอีกสักพักพยาบาลคงพาลีล่าเข้ามา”
ลลินายิ้มเมื่อได้ยินคำพูดนี้ “ลูกเป็นยังไงบ้างคะ ลิลอยากเห็น”
ชายหนุ่มยิ้มเปิดโทรศัพท์ให้เธอดู “นี่ไง ยายหนูของเราสวยเหมือนแม่เลย”
ลลินากด
