ลลินานอนโรงพยาบาลครบสามคืนก็ได้รับการอนุญาตจากแพทย์เจ้าของไข้ให้กลับบ้านได้
คืนสุดท้าย ทั้งเธอและมาวัชร์แทบไม่ได้นอน เพราะลีล่าตื่นกินนมเป็นระยะ จนคุณพ่อมือใหม่แซวลูกสาว
“สงสัยจะตื่นเต้นได้กลับบ้าน ลีล่าเลยนอนไม่หลับ” ชายหนุ่มหัวเราะพลางหาวไปด้วย จากนั้นเขารับร่างเล็กไปอุ้มให้เรอและวางลงในเบาะนอนของเจ้าตัว
เช้าวันกลับบ้าน มาวัชร์ตื่นมาทำกิจวัตรตามปกติคือช่วยดูแลลีล่า เตรียมเสื้อผ้าให้ลลินาเปลี่ยน รวมถึงเก็บของต่างๆ รอขนลงไปไว้ที่รถ
“วันนี้กลับบ้านแล้วนะครับลูก”
เขาก้มลงบอกเด็กหญิงด้วยรอยยิ้มกว้าง มือเล็กๆ นั่นเริ่มขยับและจับนิ้วเขาไว้ ขณะที่มาวัชร์สวมถุงมือให้เธอ
“ใส่ถุงมือก่อนลูก เดี๋ยวเล็บข่วนตัวเองนะ”
ลลินามองการกระทำของเขาแล้วหลุดหัวเราะเบา ๆ “ดูคุณรุจเห่อลูกมากเลยนะคะ”
“จริง” วันวิสาข์ที่มาแต่เช้าเห็นด้วย เธอเดินมาดูน้องชายน้องสะใภ้ก่อนไปห้องทำงานตัวเองด้วยซ้ำ
“ลิล พวก
