เวลา 22:45 น. บ้านโชติภิวรรธ มาวัชร์จอดรถแล้วเดินเข้าบ้านด้วยสภาพสมองที่ยุ่งเหยิงที่สุดในชีวิต เขาคิดตลอดทางกลับว่า จะหาวิธีไปคุยกับลลินาอย่างไร จะถามยังไง ถ้าเธอไม่อยากเจอเขา เขาควรทำยังไง
แต่ยังไม่ทันได้ไขกุญแจ ประตูบ้านก็เปิดออกจากด้านใน วันวิสาข์ยืนพิงผนัง ยกแขนกอดอก ดวงตาคมกริบมองเขาเหมือนอ่านทะลุทั้งใจ
เธออยู่ในชุดลำลองสีดำเรียบ แต่ท่าทีชัดเจนว่า “ตั้งใจรอ”
“อะ… เจ้วันนี้มานอนบ้านนี้เหรอ” เขาถาม
“พี่รอเราน่ะ” น้ำเสียงคนเป็นพี่เรียบ แต่จริงจัง
มาวัชร์เริ่มขมวดคิ้ว “รอคุยพรุ่งนี้ได้ไหมพี่ ผมเหนื่อย” น้ำเสียงของเขาก็เปลี่ยนเป็นจริงจังตามเช่นกัน
“ไม่ได้ เราจะคุยกันคืนนี้ ไม่ใช่พรุ่งนี้ ไม่ใช่วันอื่น”
มาวัชร์ชะงัก “เรื่องอะไรครับพี่ ทำไมรีบขนาดนั้น”
วันวิสาข์เดินนำไปนั่งที่ชุดรับแขก “นั่งคุยเถอะ มันน่าจะยาว”
เมื่อเห็นน้องชายตามมาด้วยสีหน้าไม่เต็มใจนัก เธอก็เริ่มทันที “รู้ไหมว่าวั
