สรรพนามที่ใช้เรียกน้องชายเปลี่ยนเป็น ‘มัน’ ทำให้ลลินาก้มหน้า
“ค่ะ… เขาบอกแต่เพียงว่ายังคิดไม่ออกแต่คนท้องแบบลิล… รอคำตอบแบบนั้นไปเรื่อย ๆ ไม่ได้หรอกค่ะ”
ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศของห้างที่พัดลอดออกมาจากประตูใกล้ ๆ ไม่ได้ทำให้บรรยากาศเย็นลงเท่าไหร่ วันวิสาข์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ลิล… หนูไม่ได้ผิดเลยนะคะ พี่พูดในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง ถ้ารุจมันเป็นลูกชายพี่ แล้วมันทำแบบนี้พี่ก็รับไม่ได้เหมือนกัน”
คำพูดของวันวิสาข์ที่ไม่ได้เข้าข้างคนในครอบครัวตัวเอง ทำให้หัวใจลลินาตื้นตันอย่างบอกไม่ถูก
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ลูกไม่ควรเป็นเหตุผลที่ทำให้คนสองคนที่ไม่ได้คิดจะมีอนาคตด้วยกัน ต้องมามีพันธะร่วมกัน แม่เลี้ยงเดี่ยวก็ไม่ใช่สถานะที่แย่ในสมัยนี้แล้วด้วยค่ะ”
วันวิสาข์เม้มปาก ดวงตาแข็งขึ้นนิดหนึ่ง
“พี่จะคุยกับมันค่ะ ไม่ใช่ให้มันกลับมาหาน้องลิลนะ… แต่เพื่อให้มันรู้ว่า การเงียบแล้วปล่อย
