ลลินานั่งอยู่บนโซฟาในห้องนอนที่บ้านใหญ่ มือหนึ่งกำโทรศัพท์แน่น อีกมือวางทาบท้องที่นูนชัด เธอไม่แน่ใจว่าตัวเองกดโทรออกไปกี่ครั้งแล้ว รู้แค่ว่าทุกครั้งที่ได้ยินเสียงสัญญาณดังขึ้นแล้วตัดหาย ความรู้สึกในอกจะหนักขึ้นอีกเรื่อยๆ เป็นความอึดอัดที่ไม่ได้เจอมานานแล้ว
ไม่มีสัญญาณตอบกลับ
ไม่มีข้อความ
ไม่มีอะไรเลยที่บอกว่ามาวัชร์รับรู้ ซึ่งผิดปกติมากจากที่ระยะหลังเธอและเขาจะคุยกันในเวลาเดิมของทุกวัน
หน้าจอโทรศัพท์สว่างขึ้นจากการแจ้งเตือนข่าวด่วน
ลลินาไม่ได้อยากกดดู แต่สายตาของเธอกลับหยุดอยู่ที่ตัวอักษรพวกนั้นราวกับถูกตรึงไว้
“ฝนตกหนัก น้ำเชี่ยว ทีมกู้ภัยบางส่วนยังติดต่อไม่ได้”
“มีรายงานเรือตกน้ำในพื้นที่เสี่ยง”
มือของเธอสั่นจนต้องวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ เธอพยายามหายใจเข้าลึก ๆ ตามที่หมอสอน แต่ลมหายใจกลับติดขัดเหมือนมีอะไรบางอย่างกดทับอยู่ในอก
“ไม่เป็นไร…ไม่เป็นไร ไม่ใช่คุณรุจหรอก เขายุ่งอยู่ที่
