ลลินาถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลกลางดึก โชคดีที่วันวิสาข์เป็นคนเปิดประตูเข้ามาดูเห็นน้องสะใภ้กำลังหมดสติ ใบหน้าของลลินาซีดจนแทบไม่มีสี ริมฝีปากแห้งแตก ดวงตาที่เคยนิ่งกลับพร่าเลือนเหมือนจับโฟกัสอะไรไม่ได้อีกแล้ว
“ลิล…ฟังพี่นะ หายใจเข้าลึก ๆ” วันวิสาข์พยายามพูดให้เสียงตัวเองเรียบที่สุดทั้งที่หัวใจเต้นแรงไม่แพ้กัน “เดี๋ยวก็ถึงโรงบาลแล้ว”
ลลินาพยักหน้าเบา ๆ แต่ลมหายใจยังสั้นและถี่ มือของเธอกำเสื้อแน่น เมื่อรถจอดสนิทหน้าโรงพยาบาลที่วันวิสาข์โทรไปแจ้งห้องฉุกเฉินไว้แล้ว ทีมแพทย์เข็นเตียงรับตัวเข้าไปทันที ประตูห้องฉุกเฉินปิดลงพร้อมเสียงฝีเท้าเร่งรีบ วันวิสาข์ยืนอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหามัทรีตามที่อีกฝ่ายบอกไว้
“แม่เหรอคะ หนูพาลิลมาถึงโรงพยาบาลแล้วค่ะ ตอนนี้อยู่ในห้องฉุกเฉิน”
มัทรีกดโทรศัพท์หาลูกชายทันที
“ครับแม่” เสียงมาวัชร์ดังขึ้นจากปลายสายทันทีที่เขากดรับ มัทรีไม่รอช้
