“พี่เลยอยากให้ทำเป็น MOU ระหว่างโรงพยาบาลกับเบสท์ฟาร์มา” ธามพูด “และถ้าจะพ่วงเรื่องหน่วยงานช่วยเหลือ… ก็ค่อยแยกเป็นกรอบการสนับสนุนภาคสนามอีกชุดหนึ่ง”
มาวัชร์นิ่งไปก่อนจะตอบ
“โอเคครับ” เขาพยักหน้า “ผมเห็นด้วย เรื่องนี้ถ้าไม่ทำให้เป็นระบบต่อไปจะวุ่นวาย”
ธามหันมองลลินาอีกครั้ง “แล้วลิลคิดยังไงครับ”
ลลินาขยับตัวนิดหนึ่งก่อนตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่ชัดเจน
“ลิลคิดว่าถ้าทำเป็นระบบมันจะช่วยให้คนที่อยากช่วย ไม่ต้องกลัวเดือดร้อนทีหลังค่ะ” เธอหยุดนิดหนึ่งแล้วเสริม “แล้วก็ช่วยให้คนทำงานจริง ๆ ไม่เหนื่อยซ้ำซ้อนด้วย”
ธามพยักหน้าช้า ๆ สายตาเขามีความทึ่งเจือปนความนับถือ
“ดีครับ” เขาตอบ “น้องพูดถูก”
มาวัชร์เหลือบมองลลินาเหมือนภูมิใจอยู่เงียบ ๆ แต่ไม่ได้พูดอะไร
“เรื่องเอกสารเวชภัณฑ์ เดี๋ยวเลขาพี่จะส่งเข้ามาให้นายเซ็นในสองวัน” เขามองมาวัชร์ “ตอนนั้นเลขานายน่าจะกลับมาแล้ว เดี๋ยวให้เขาประสานกันเอง”
