วันที่หมออนุญาตให้ลลินากลับบ้านได้ มัทรีโทรมาบอกว่าเตรียมทำบ้านไว้รอรับลูกชายและสะใภ้แล้ว ส่วนลลินาตื่นแต่เช้าลุกมาเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมตัวกลับจากนั้นรอหมอมาตรวจรอบสุดท้าย
มาวัชร์กำลังเซ็นเอกสารที่พนักงานฝ่ายการเงินนำมาเสนอ ในตอนที่หญิงสาวเดินออกมาจากห้องน้ำ เขาเงยหน้าขึ้นมองทันที
“บอกแล้วว่าจะออกมาก็เรียกผมไงครับลิล”
น้ำเสียงเขาดุนิดหน่อย ขณะที่หัวหน้าฝ่ายการเงินแอบยิ้มเอ็นดูเมื่อเห็นมาวัชร์เป็นห่วงภรรยา
“ลิลลืมค่ะ” ลลินาพูดง่ายๆ ไม่ถือสาที่ตัวเองโดนดุ เธอพูดต่อ “ลิลอยากกลับบ้านแล้วล่ะ”
แววตามาวัชร์อ่อนลง “รออีกแปบนะครับ น้าหัสกำลังขึ้นมา” ชายหนุ่มพูดถึงหมอหัสดี หัวหน้าแผนกสูตินรีเวชซึ่งเป็นน้าเขยของเขา
“ขอบคุณครับ” เขาส่งแฟ้มคืนให้เจ้าหน้าที่ แล้วลุกมาหาภรรยาที่กำลังนั่งลงบนเตียงคนไข้ช่วยประคองหลังเธอ
“หิวไหม” ชายหนุ่มถามเสียงนุ่ม มือก็ช่วยรวบผมยาวรุ่ยร่ายของลลินาให้เป็นท
