คืนนั้นพวกเขากินข้าวด้วยกันที่โต๊ะเล็ก ๆ ในครัว ในบ้านที่เงียบสงบ ซึ่งที่นี่จะไม่มีแม่บ้านประจำในตอนกลางคืนเพื่อความเป็นส่วนตัวของเจ้านาย
มีแค่พ่อบ้านคนหนึ่งตักข้าวให้ภรรยา กับผู้หญิงคนหนึ่งที่เริ่มกินได้มากขึ้นเพราะรู้สึกปลอดภัย
มาวัชร์มองลลินาเงียบ ๆ ก่อนจะพูดขึ้น “ลิล…”
“คะ” เธอเลิกคิ้ว
“ตั้งชื่อให้ลูกหรือยังครับ”
ลลินายิ้มทันที เหมือนรอให้เขาถามคำถามนี้มานานมากแล้ว “ชื่อลีล่าไงคะ ชื่อเล่น”
มาวัชร์ทวนเบา ๆ “ชื่อเล่น... แล้วชื่อจริงล่ะครับ”
ลลินามองเขาแล้วพูดอย่างจริงจังขึ้น “ส่วนชื่อจริง… ลิลอยากให้คุณเป็นคนตั้งค่ะ”
มาวัชร์นิ่งไปเหมือนประโยคนั้นไม่ได้เป็นแค่การทำหน้าที่พ่อ แต่เป็น “สิทธิ์” ที่เธอเพิ่งมอบให้เขาอีกครั้ง หลังจากที่เขาเกือบทำมันหลุดมือไปแล้ว
“จริงนะ” เขาถามเสียงแผ่ว
ลลินาพยักหน้า “ค่ะ”
“ถ้าผมตั้งแปลก ๆ ลิลจะไม่ว่าใช่ไหม”
คำถามนั้นทำให้เธอกระพริบตา จากที่ไม่คิดอ
