ณรัฐชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะพยักหน้าอย่างเข้าใจพวกเขามองเจ้าหน้าที่ช่วยแม่กับเด็กขึ้นเรือ ส่วนชายคนนั้นพนมมือไหว้อย่างลนลาน น้ำตาไหลอาบแก้มโดยไม่ปิดบัง
มาวัชร์ก้าวถอยหลัง ไปยืนมองบนระเบียงชั้นสองอีกครั้ง และหันไปพูดกับชาวบ้าน “นับคนให้ผมหน่อยครับ ว่าติดอยู่กี่คน”
มีเสียงหนึ่งตอบมาทันที “ประมาณร้อยคนครับ”
มาวัชร์พยักหน้าอีกครั้งและพูดกับจนท.กู้ภัยที่มาด้วยกัน
“ผมขอเรือกลับมารับอีกรอบ เอาอาหาร น้ำดื่ม แล้วก็ผ้าห่มมาด้วยสำหรับคนร้อยคน”
ณรัฐหันกลับมาก่อนเรือจะลับสายตา
“ได้รุจ ส่วนทางนี้ผมจะดูแลคนไข้ให้ดีที่สุด”
เรือออกไปแล้ว ชายหนุ่มเงยหน้ามองอาคาร มองผู้คนที่ยังติดอยู่ มองฝนที่ไม่รู้จะหยุดเมื่อไหร่ และในคืนนั้นเอง มาวัชร์ โชติภิวรรธ ได้เรียนรู้ว่าการเป็นผู้บริหารโรงพยาบาลในยามวิกฤต ไม่ใช่แค่การตัดสินใจจากโต๊ะประชุม แต่คือการยืนอยู่ในน้ำและยอมเปียกไปพร้อมกับผู้คนในสังคม
เรือท้อง
