เครื่องบินเล็กลำสีขาวเงินแตะรันเวย์ดอนเมืองอย่างนุ่มนวล เสียงล้อกระทบพื้นทำให้นีนนาราหลับตาลงโดยไม่รู้ตัว ราวกับเพิ่งปล่อยลมหายใจที่กลั้นไว้มาหลายวัน
นาเนียร์หลับพิงไหล่แม่อยู่ในอ้อมแขน ผ้าห่มผืนเล็กห่อร่างบางแน่น เด็กหญิงไม่ร้องและไม่งอแงอะไรเลยตั้งแต่ขึ้นเครื่อง
ความเงียบของลูกยิ่งทำให้คนเป็นแม่รู้สึกผิด ทั้งที่รู้ดีว่าเธอทำดีที่สุดเท่าที่ทำได้แล้ว
เมื่อเครื่องจอดสนิท ประตูเปิดออก ลมเย็นจากภายนอกพัดเข้ามานีนนาราเห็นชายวัยกลางคนในชุดสุภาพยืนรออยู่ไม่ไกลนัก เขาโน้มตัวลงเล็กน้อยเมื่อเห็นเธอ
“คุณหนิงใช่ไหมครับ ผมมาจากบ้านใหญ่โชติภิวรรธครับ คุณมัทรีให้มารับ”
คำพูดนั้นทำให้หญิงสาวน้ำตาคลอทันที เธอพยักหน้าแทนคำตอบ กอดลูกแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ไม่กี่นาทีต่อมารถตู้สีดำแล่นออกจากสนามบินอย่างเงียบเชียบ
เธอรู้สึกว่าตัวเองติดค้างน้ำใจคนมากมายเหลือเกินภายในเวลาไม่กี่วัน ไม่ว่าจะเป็นคนที่ศูนย์อพยพ
