อีกหลายวันผ่านไป.. ตอนนี้ร่างกายของอาทิตย์แข็งแรงมากแล้ว จนหมออนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาล
ชายหนุ่มออกมาพักฟื้นที่บ้านของตัวเอง โดยห้องนั้นไม่มีข้าวของเครื่องใช้ของผู้หญิงหลงเหลืออยู่เลย..
"คุณอาทิตย์คะ คุณผู้หญิงให้มาตามลงไปทานข้าวค่ะ" เป็นเสียงของแจ๋วที่ขึ้นมาตามถึงบนห้องนอน
"บอกแม่ไปว่าไม่หิว" ชายหนุ่มร่างสูง ยืนมองผ่านช่องหน้าต่างออกไปบนท้องฟ้าซึ่งตอนนี้มีดวงดาวระยิบเต็มไปหมด แต่แปลกที่ไม่มีดวงเดือนให้เห็นเลย
ในหัวของเขาเหมือนกับลืมอะไรไปบางอย่าง แต่พยายามนึกเท่าไรก็นึกไม่ออก จนมันทำให้รู้สึกปวดหัวก็เลยหยุดตัวเองไว้แค่นั้น
เช้าวันต่อมา..
"แม่ว่าลูกควรพักผ่อนต่ออีกหน่อยนะ" อรชรเห็นลูกชายในชุดพร้อมที่จะออกไปทำงาน ก็เลยคิดว่าอยากจะให้เขาพักผ่อนมากกว่านี้
"ผมดีขึ้นมากแล้วครับแม่" สิ้นคำพูดอาทิตย์ก็เดินผ่านผู้เป็นแม่ไปที่รถคันหรูแล้วขับออกไป
หญิงวัยกลางคนที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่ ลำบากใจมาก
