ทิวขบกรามแน่น เขามองคนตัวเล็กที่ยืนก้มหน้าอยู่ข้างนางส้ม
“ใบข้าวมานี่”
“ฉันไม่ให้ไป นี่มันลูกสาวฉัน” นางส้มดึงแขนลูกสาวไว้
ทิวขยับเข้าไปใกล้สองแม่ลูก เขากำข้อมือนางส้มและออกแรงบีบจนนางส้มหน้าเหยเกด้วยความเจ็บ
“ปล่อยเมียฉัน แล้วไสหัวไปไกล ๆ อย่าเข้าใกล้ใบข้าวอีกเป็นอันขาด เธอรู้ใช่ไหมว่า ฉันสามารถทำให้เธอหายไปจากโลกนี้ได้ โดยที่ไม่มีใครรู้ว่าเธอหายไปไหน และไม่มีใครทำอะไรฉันได้ด้วย”
นางส้มมองทิวอย่างหวาดหวั่น ยอมปล่อยมือจากลูกสาว
ทิวปล่อยข้อมือนางส้ม เขาคว้าตัวใบข้าวมากอดอย่างปกป้อง และจ้องมองนางส้มอย่างเอาเรื่อง
ใบข้าวมองแม่ผ่านม่านน้ำตา น้อยใจคนที่ให้กำเนิดเธอเหลือเกิน แทนที่ท่านจะเป็นคนปกป้องเธอ แต่ท่านกลับเป็นคนผลักไสเธอออกจากอก ท่านเห็นเธอเป็นแค่เครื่องมือหาเงิน
นางส้มยอมถอยไปแล้ว ทิวจึงพาใบข้าวไปขึ้นรถ ระหว่างขับรถกลับบ้าน ทั้งสองไม่พูดอะไรกันสักคำ พอมาถึงบ้าน ใบข้าวก็เอาคุกกี้
