ปรินวัชร์เดินออกมาจากห้องผู้ป่วยหลังจากเฝ้าไข้พิมพ์แพรดาวทั้งคืน เขาดูอิดโรยแต่แววตายังคงอ่อนโยนเมื่อคิดถึงหญิงสาวในห้องนั้น ชายหนุ่มกำลังจะก้าวเท้าออกจากทางเดินโรงพยาบาล ทว่ากลับสวนกับฟ้าวันใหม่พอดี
“คุณปริ้นท์จะกลับแล้วเหรอคะ” น้ำเสียงของเธออ่อนลง ต่างจากครั้งก่อนที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและถือดี
“อืม” เขาตอบสั้นๆ ไม่ได้มองหน้าเธอนานนัก เพียงแค่หยุดยืนเพราะมารยาท
“เอ่อ…คุณปริ้นท์คะเรื่องของคุณที่ผ่านมาฟ้า...”
“ไม่ต้องพูดหรอก ผมต่างหากที่ควรพูดก่อน” เขาหันกลับมามองหญิงสาว ดวงตาคมแต่สงบนิ่ง
“เรื่องของคุณที่ผ่านมาผมขอโทษด้วยนะ ตอนนั้นผมไม่รู้หัวใจตัวเองดีพอ แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าคนที่ผมรักคือพิมพ์แพรดาว”
“งั้นเหรอคะ อย่างน้อยฟ้าก็ดีใจที่คุณรู้ว่าความรักแท้เป็นยังไง”
“ขอบคุณที่เข้าใจ” ปรินวัชร์พยักหน้าช้าๆ เขาพูด ก่อนจะเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย
อาเธอร์มาถึงตามนัดในตอนสายของวันหย
