เขากุมมือเธอไว้แน่นมองใบหน้าซีดขาวนั้นอย่างห่วงใย ดวงตาที่ไม่เคยอ่อนโยนต่อใครกลับเต็มไปด้วยความกังวล
“แพรได้ยินฉันไหม”
เปลือกตาของหญิงสาวค่อยๆ ขยับ เธอกะพริบตาปริบ ๆ มองไปรอบห้องสีขาว ก่อนจะเห็นเขานั่งอยู่ข้างเตียง สีหน้าดูอิดโรยแต่ยังพยายามยิ้มให้
“คุณปริ้นท์แพรเป็นอะไรไป” เสียงเธอเบาแทบกระซิบ ความทรงจำสุดท้ายคือเวียนศีรษะจากที่มองพลุก่อนจะจำอะไรไม่ได้
“เป็นลมน่ะ” เขาตอบเสียงนุ่ม พลางใช้นิ้วโป้งลูบหลังมือเธอเบาๆ
“...” เธอลองขยับตัวแต่รู้สึกเวียนหัวจนต้องเอนกลับไป
“ไม่ต้องคิดมาก แค่พักผ่อนก่อนนะ” เขาบอก แต่สายตากลับหลบไปทางอื่น
“หมอบอกว่ายังไงบ้างคะ” พิมพ์แพรดาวขมวดคิ้ว
“เอ่อ เรื่องนั้น...” เขาเงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังรวบรวมความกล้าดวงตาคมเข้มสั่นระริกอย่างเห็นได้ชัด
“ว่าไงคะ” เธอถามย้ำเสียงยังอ่อนแรงแต่แฝงความสงสัย
“ท้อง...” เขาสูดหายใจลึก ก่อนเอ่ยเสียงแผ่วจนแทบเป็นกระซิบ
