ปรินวัชร์ก้าวเข้ามาช้าๆ แววตาเยือกเย็นจ้องไปยังชายที่ยืนพ่นควันอยู่ตรงหน้า กลิ่นควันบุหรี่คลุ้งในอากาศ ไคหยางปรายตามองเขาแล้วหัวเราะในลำคอเบาๆ
“มาจนได้สินะ”
“มึงต้องการอะไร” เขาถามออกไปตรงๆ
“เปิดทางให้กูเดินเรือ” ไคหยางเสียรายได้มหาศาลเพราะปรินวัชร์ขัดขาตัวเอง
“แล้วกูจะได้อะไร” เขาพอจะรู้ว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร หากมีข้อเสนอที่สมน้ำสมเนื้อเขาจะเก็บไว้พิจารณา
“คู่หมั้นกับคนที่มึงรักรออยู่ ทุกอย่างขึ้นอยู่กับมึง” ไคหยางเดาความคิดอีกฝ่ายไม่ได้เลย แววตานั้นเก็บอารมณ์ได้ดีมาก
“มีแค่นี้เหรอที่มึงจะเอามาเสนอกูกระจอกว่ะ”
“หมายความว่ามึงให้กูจัดการคู่หมั้นมึงได้เลยใช่ไหม”
“มึงอยากจะฆ่าใครก็เชิญก็ดีเหมือนกันนะกูจะได้ไม่ต้องออกแรงเอง”
พิมพ์แพรดาวกับฟ้าวันใหม่ถูกลากเข้ามาพอดี ทำให้หญิงสาวได้ยินทุกประโยคที่ปรินวัชร์พูด เธอพอจะรู้คำตอบอยู่แล้ว แต่พอมาได้ยินแบบนี้ก็นึกเสียใจ
“ได้ยินแล้วใช่ไหมคนสวย
