พิมพ์แพรดาวขยับเปลือกตาช้าๆ แสงสว่างจากหน้าต่างทำให้เธอต้องหยีตา ก่อนจะไอเบาๆ เสียงนั้นเรียกความตกใจให้กับฟ้าวันใหม่ที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียง
“แพร! พี่ดีใจมากเลย” ฟ้าวันใหม่รีบลุกพรวดเข้ามาจับมือน้องสาวไว้แน่น ดวงตาเธอแดงช้ำจากการร้องไห้มาหลายคืน
“เรายังไม่ตายอีกเหรอ” เธอมองรอบห้อง ก่อนสายตาจะกลับมาที่พี่สาวอีกครั้ง
“จะตายอะไรล่ะ หลับไปตั้ง 2 วัน ต่อไปอย่าทำแบบนี้อีกนะ” ฟ้าวันใหม่พูดพลางปาดน้ำตา เธอพยายามยิ้มให้ดูเข้มแข็งแต่เสียงสั่นพร่า
พิมพ์แพรดาวพยายามนึกถึงสิ่งสุดท้ายน้ำเย็นเฉียบที่กลืนเธอลงไปทั้งตัว ก่อนจะเห็นเพียงเงาของใครบางคนที่โอบเธอไว้แน่นในความมืดนั้น
“คุณปริ้นท์เขาเป็นช่วยแพรขึ้นมา”
“ค่ะ” แล้วทำไมถึงไม่ปล่อยให้เธอตายไปให้รู้แล้วรู้รอดเลย
“แพรคิดอะไรอยู่”
“แพรจะถอนหมั้น” เธอตัดสินใจดีแล้ว เจ้าของร่างให้ชีวิตใหม่กับเธอ ไม่ควรมาเสียเวลากับคนอย่างปรินวัชร์ที่เห็นแก่ตัวสุดๆ
