พิมพ์แพรดาวกลับมาถึงบ้านแสงแดดยามนั้นอบอ้าวจนรู้สึกอึดอัด แต่ถึงจะเข้ามาในห้องที่เปิดเครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำ หญิงสาวก็ยังรู้สึกเหมือนอกกำลังร้อนรุ่มไปหมด
บนโต๊ะทำงานมีเอกสารกองอยู่เต็มไปหมด แต่เธอกลับมองมันด้วยสายตาว่างเปล่า สมาธิไม่มีแม้แต่น้อยนิ้วเรียวเลื่อนปากกาไปมาบนกระดาษโดยไม่รู้ว่ากำลังเขียนอะไร
“คุณแพรมีคนมาหาค่ะ” แม่บ้านเดินเข้ามาบอก
เธอละสายตาจากโต๊ะ เห็นคนที่ยืนรออยู่ตรงประตูเป็น มิเกลในชุดลำลองที่แฝงรอยยิ้มอ่อนโยนไว้บนใบหน้า
“แพรเป็นยังไงบ้าง” หญิงสาวถามเสียงนุ่ม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเป็นห่วง
“เธอรู้ได้ยังไง” เรื่องนี้เธอยังไม่ได้บอกใคร
“เอ่อ ก็ฉันไปหาเธอที่บริษัทมาสิได้ยินพนักงานพูดกันนะ ฉันตกใจแทบแย่เลยรีบมาหา” มิเกลจับเพื่อนหมุนไปมาเพื่อจะดูว่าเพื่อนเจ็บตรงไหน
“ฉันไม่เป็นไรแต่พี่ฟ้านี่สิ”
“อย่าทำหน้าแบบนั้นไม่มีใครเป็นอะไรก็ดีแล้ว”
“ก็ถือว่ายังโชคดี” แต่ไม่รู้ว่าจะ
