“เธอเป็นใคร!”
“อะไรนะคะ...”
“เธอเป็นใครกันแน่ พิมพ์แพรดาวที่ฉันรู้จักไม่ใช่คนแบบนี้! เธอคนนั้นไม่กล้าแม้แต่จะเลิกรักฉันเธอมีสิทธิ์อะไรถึงจะไปจากฉัน” เขาตะโกนใส่เสียงดังจนสะท้อนทั่วห้อง
“คุณ...” น้ำตาเธอเอ่อขึ้นทันที เธอส่ายหน้า
“กลัวเหรอ เธอพูดมา” เขาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นปนความบ้าคลั่ง เขายกปืนหันเข้ามาตัวเองปากกระบอกปืนสั่นนิดๆ ตามแรงมือที่ไม่มั่นคง
“คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้นะวางปีนลง” เธอพยายามตั้งสติแม้หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอก
เขายืนนิ่งดวงตาแดงก่ำเริ่มสั่นระริกเหมือนกำลังต่อสู้กับบางอย่างในใจ เมื่อได้สติเขาปลดแม็กกาซีนออกโยนทิ้งลงพื้น
ปรินวัชร์ทรุดตัวลงกับพื้น เอามือปิดหน้าไว้แน่น เสียงสะอื้นที่เขาพยายามกลั้นไว้กลับดังขึ้นในที่สุด
“เธอสัญญาก่อนสิว่าจะไม่เลิกกับฉัน” ตอนนี้เขาไม่อยากเสียหญิงสาวไปอีกแล้ว
“แต่ฉันไม่ใช่...”
“เธอจำไว้ว่าฉันไม่เคยรักพิมพ์แพรดาว” เขาเงยหน้
