ปึก!
เสียงดังสนั่นเมื่อแจกันในมือของแพรถูกขว้างไปเต็มแรง แต่ไม่ทันจะถึงบานประตูมือใหญ่ของปรินวัชร์ก็รับไว้ได้ทัน เศษน้ำจากแจกันกระเด็นเปียกแขนเสื้อของเขา แต่สายตากลับนิ่งสนิทอย่างเยือกเย็น
“ปาเก่งดีนี่” เขาพูดเสียงเรียบ ดวงตาเข้มมองหญิงสาวที่ยืนหอบหายใจ หน้าแดงก่ำด้วยทั้งโทสะและความกลัว
“คุณไม่มีสิทธิ์มาขังฉันไว้แบบนี้!” แพรตะโกนทั้งน้ำตา เสียงสั่นจนแทบขาดใจ
“จะหนีไปไหน แค่ขังไว้กันหนีไม่ใช่ฆ่าทิ้ง” เขาก้าวเข้ามาช้าๆ แต่ละก้าวของเขาเหมือนกดทับหัวใจของเธอให้เต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ
“คนบ้า!” เธอผลักเขาเต็มแรง แต่เขากลับคว้ามือเธอไว้แน่น ดวงตาของเขาวาวขึ้นในแสงไฟอ่อน
“เรามาคุยกันดีๆไหม”
“คุย? หรือจะขู่กันอีก!” เธอพยายามสะบัดมือออกแต่ไม่สำเร็จ
“แล้วถ้าฉันอยากขู่จริงๆ เธอจะทำอะไรได้” เขาก้มหน้าลงใกล้จนปลายจมูกแทบชนกัน
“คุณจะเอายังไงก็ว่ามาเลย” เธอผลักเขาออกห่าง
“เรื่องถอนหมั้นเลื่อนออกไปก่
