ปรินวัชร์ลืมตาขึ้นด้วยอาการมึนศีรษะเล็กน้อย แสงแดดลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาแทงตา เขาขยับตัวลุกขึ้นนั่ง พลางขมวดคิ้วเมื่อไม่เห็นเงาของคนที่อยากเจอที่สุด
“ไอ้พัชร ไอ้ชาตรีพิมพ์แพรดาวอยู่ไหน” เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้นทันทีที่ลูกน้องเปิดประตูเข้ามา
“คุณแพรออกไปข้างนอกแล้วครับ” พัชระตอบเสียงเรียบ
“แต่งตัวสวยมากเลยครับ” ชาตรีที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็แทรกขึ้นมา
คำพูดนั้นทำให้สีหน้าของปรินวัชร์เปลี่ยนทันที เขาขบกรามแน่น ความไม่พอใจตีขึ้นมาทันทีโดยไม่รู้สาเหตุ
“ไปสืบมาให้ได้ว่าพิมพ์แพรดาวไปไหนให้เวลาแค่ 10 นาที”
“ครับ”
น้ำเสียงเย็นเยียบจนทั้งสองคนสบตากันอย่างกล้าๆ กลัวๆ ก่อนจะรีบวิ่งออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงปรินวัชร์ที่ยืนกำมือแน่น พลางมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไม่อาจระงับความรู้สึกในใจได้
เสียงช้อนกระทบจานดังแผ่วเบาในบรรยากาศร้านอาหารหรูพิมพ์แพรดาวนั่งตรงข้ามกับกวิน ชายหนุ่มใบหน้าอบอุ่นที่คอยส่งรอยยิ้มให้
